Εθνική Ιστορία και πολιτική εμπάθεια

Πρωί-πρωί, ανήμερα της μεγάλης εθνικής γιορτής του ΟΧΙ, ακούω στο ραδιόφωνο τον Μανώλη Γλέζο να μιλάει για το ιστορικό γεγονός στην εκπομπή του γνωστού δημοσιογράφου Άρη Πορτοσάλτε. Δεν άντεξα από αυτά που άκουσα. Έτρεξα στον υπολογιστή μου και έστειλα το παρακάτω μήνυμα:

Κύριε Πορτοσάλτε γεια σας,

Χρόνια Πολλά,

Άκουσα  σήμερα ατο πρωί στην εκπομπή σας, τον κ. Μανώλη Γλέζο,  ο οποίος αναφερόμενος στο Έπος του ’40 (δεν κατάλαβα γιατί θεωρήθηκε «ειδικός» για το θέμα), προσπαθούσε, με ανιστόρητο τρόπο και αναφορές, να μειώσει το ΟΧΙ του Μεταξά.

Αισθάνθηκα θλίψη περισσότερο, παρά αγανάκτηση, για έναν άνθρωπο που, καλώς ή κακώς, έχει καταστεί δημόσιο πρόσωπο, αλλά η πολιτική εμπάθεια δεν τον αφήνει να δει την ιστορία με το πραγματικό της πρόσωπο και εν πάσει περιπτώσει με την αρμόζουσα μεγαλοψυχία.

Τα μεγάλα ιστορικά γεγονότα, αποτελούν στην ουσία επιτεύγματα συγκεκριμένων ηγετών. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι την Ιστορία την γράφουν οι ηγέτες, οι οποίοι καλούνται να λάβουν αποφάσεις για ότι αφορά τους λαούς και τα έθνη των οποίων ηγούνται. Είναι κατά συνέπεια τυχεροί οι λαοί που σε δύσκολες και κρίσιμες περιστάσεις ευτυχούν να έχουν ηγέτες ικανούς και αποφασιστικούς που στέκονται στο ύψος αυτών των περιστάσεων.

Θα μπορούσα να δώσω αναλυτικά απαντήσεις σε όλα όσα υποστήριξε ο κ. Γλέζος. Τον παραπέμπω απλά στο σχετικό κείμενο του Παν. Κανελλόπουλου (ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ 1939-1944, έκδοση 2η, Αθήνα 1964, σελ.19-20), αλλά και στο σημερινό άρθρο στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (σελ. 5) του πνευματικού δασκάλου και ακαδημαϊκού Ι. Δεσποτόπουλου «Ο ελληνο-ιταλικός πόλεμος και ο Ιωάννης Μεταξάς».

Είπαμε, ας είναι ότι θέλουν και ας πιστεύουν ότι θέλουν. Οφείλουν όμως λίγο σεβασμό στη νοημοσύνη μας και προπαντός στην ιστορική αλήθεια.

Με τιμή

Δρ. Ιωάννης Παρίσης

Υποστράτηγος ε.α., Διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης/Διεθνών Σχέσεων

Advertisements
This entry was posted in Ιστορία and tagged , , , . Bookmark the permalink.

12 Responses to Εθνική Ιστορία και πολιτική εμπάθεια

  1. Ο/Η parisis λέει:

    Αγαπητοί φίλοι, με τη συμμετοχή σας «αναδείξατε» το κείμενό μου αυτό ως το πλέον «δημοφιλές» και το πλέον σχολιασμένο στο ιστολόγιό μου. Ευχαριστώ καταρχήν τον κ. Παναγιώτου που έγινε η «αιτία» του διαλόγου αλλά και όλους τους άλλους που συμμετείχαν στον διάλογο και συνεισέφεραν χρήσιμες γνώσεις και απόψεις.

    • Ο/Η Γιωργος Παναγιωτου λέει:

      Παντα καλοπιστα κ.Παριση (μιας και τυγχανω πρωην συναδελφος και «αρτι» αποστρατευθεις απο το ΠΝ ως ανωτατος Αξιωματικος) και προσπαθωντας να διανθισω το διαλογο με ιχνη χιουμορ.
      Τελος (ναι , τελος σ’αυτο το θεμα) θα ηθελα να σχολιασω τη «λαοπροβλητο» του καθεστωτος Μεταξα. Αμεσως μετα το θανατο του δικτατορα το καθεστως του κατερρευσε ολοκληρωτικα. Οι δομες του φανηκε οτι ηταν σαθρες και στηριζοταν στο φοβο και στη καταπιεση οπως αλλωστε και σε ολα τα ολοκληρωτικα καθεστωτα. Δε θελω να πιστευω οτι η μετεπειτα πολιτικη πορεια της Ελλαδος κρατησε εστω και ψηγματα απο αυτο το καθεστως – ονειδος για τη πατριδα μας.
      Ευχαριστω

  2. Ο/Η kostas λέει:

    Κάποιοι, εσκεμμένα αγνοούν ότι ως γερμανοτραφής και δικτάτορας ο Ι. Μεταξάς , θα μπορούσε ευκολότερα να ενταχθεί στα «αδελφά» καθεστώτα που κυριαρχούσαν στην Ευρώπη. Παραβλέπουν και την αγωνία του να αποφύγει η Ελλάδα να γίνει «τμήμα θυσίας» του γαλλο-αγγλικού στρατοπέδου. (Δεσποτόπουλος) . Παρ’ ότι από το 1936 προετοίμαζε τη χώρα για την απόκρουση κάθε επιβουλής, με την αναδιοργάνωση και εξοπλισμό του στρατού, ταυτόχρονα, προσπαθούσε να αποφύγει την εμπλοκή της , δρώντας με αποκλειστικό σκοπό τη προστασία των συμφερόντων της χώρας. Αποδίδοντας το ΟΧΙ στον ελληνικό λαό (αναμφισβήτητα εξέφρασε τη ψυχή του), κινδυνεύουν να νομιμοποιήσουν ένα καθεστώς ως λαοπρόβλητο. Βέβαια, κανείς δεν γνωρίζει τι θα γινόνταν, αν απαντούσε ΝΑΙ ο Μεταξάς στο ιταμό ιταλικό τελεσίγραφο.

    • Ο/Η Χρήστος Μπολώσης λέει:

      Αγαπητέ Κώστα, τα είπατε όλα σε 7 1/2 γραμμές περίφημα.
      Χρ. Μπολώσης

  3. Ο/Η Γιωργος Παναγιωτου λέει:

    Στα γρηγορα ενα σχολιο στο κ.Μπολωση μιας και αναμενουμε τα αποτελεσματα των δημοτικων εκλογων!
    Ποιος ειπε οτι εκνευριστηκα…καθε αλλο!!! η ανταλλαγη αποψεων (χαρακτηριστικο σκεπτομενων ανθρωπων) με διασκεδαζει και με μορφωνει!
    Φυσικα και ο μακαριτης Κανελλοπουλος υπηρετησε τη θητεια του κατα το ΒΠΠ , αλλα εζησε εκ του μακροθεν τα βασανα και τον αγωνα του Ελληνικου λαου στην επικρατεια του!
    Δεν καταλαβατε κ.Μπολωση..Ποιος ειπε οτι ο Γλεζος θα μας πει τι εγινε στις 27/10/1940 ? Ο υπουργος του Μουσολινι ειναι η αξιοπιστη των πηγων για να μαθουμε τι εγινε? Δε νομιζω? Μπορουμε βεβαια να το μελετησουμε ως ενα στοιχειο (το οποιο σκεφτομαι να το κανω).
    Χαιρομαι που θεωρειται τη πραξη του Γλεζου ως ηρωικη (χωρις εισαγωγικα) και παραλειψη μου που δεν ανεφερα το ονομα του συντροφου του Λακη Σαντα.
    Για τη γυναικα δε γνωριζω αλλα η ιστορια στα μεταπολεμικα χρονια γραφτηκε απουσια του ΚΚΕ.

    • Ο/Η Χρήστος Μπολώσης λέει:

      Ο κ. Παναγιώτου προσποιείται ότι δεν αντιλαμβάνεται όσα γράφω. Πηγή για το τι έγινε εκείνη τη νύχτα, είναι ΜΟΝΟΝ δύο πρόσωπα. Ο Μεταξάς και ο Γκράτσι, μας αρέσει δεν μας αρέσει. Συνεπώς είναι μάλλον οι μόνες πηγές για το συγκεκριμένο γεγονός, είτε ήταν πρέσβυς ο Γκράτσι(και όχι υπουργός όπως αναφέρει ο κ. Παναγιώτου) του Μουσολίνι, είτε ο,τιδήποτε άλλο.
      Βεβαίως και η ιστορία στα μεταπολεμικά χρόνια γράφτηκε απουσία του ΚΚΕ, αλλά όμως γράφτηκε με την καταιγιστική παρουσία της ΕΔΑ και των άλλων δημοκρατικών δυνάμεων. Ή μήπως ο Κορδάτος και οι άλλοι στρατευμένοι στην αριστερά ιστορικοί δεν ανήκαν στο ΚΚΕ;
      Όσον αφορά τα εισαγωγικά ή όχι στη ηρωική πράξη του Γλέζου, εγώ δεν έχω κανένα πρόβλημα. Ο κ. Παναγιώτου έχει πρόβλημα με την πράξη του Μεταξά. Ένα πράγμα να επισημάνω. Όλα τα εφετινά αφιερώματα για την 28η Οκτωβρίου, των «προοδευτικών» (εδώ θα βάλω όσα εισαγωγικά θέλω…)εφημερίδων ξεκαθάρισαν επιτέλους (τους πήρε βέβαια κάπου 35 χρόνια να το καταλάβουν)ότι το ΟΧΙ το είπε ο Μεταξάς. Ας το παραδεχτούμε επιτέλους.
      Σε κάθε περίπτωση σημειώνω το ευπρεπές και κόσμιο χωρίς ακρότητες ύφος του κ. Παναγιώτου, ο οποίος μάλλον θα είναι χαρούμενος, όπως και εγώ άλλωστε, με τα αποτελέσματα των Δημοτικών εκλογών

  4. Ο/Η Χρήστος Μπολώσης λέει:

    Δεν θα γράψω πολλά, όπως ο κ. Λαζόπουλος, ούτε η ώρα είναι «πρωί-πρωί», όπως την ώρα που αντέδρασε ο κ. Παρίσης, διότι και τα δύο εκνευρίζουν τον κ. Παναγιώτου.
    Έτσι λοιπόν τηλεγραφικώς αναφέρω:
    α. Κατά τον Β’ ΠΠ ο Κανελλόπουλος υπηρετούσε ως έφεδρος Δεκανέας στον Στρατό, άρα δεν είδε «εκ του μακρόθεν» τα γεγονότα, όπως διατείνεται ο κ. Παναγιώτου.
    β. Γιατί πονοκεφαλιάζουμε και δεν διαβάζουμε το βιβλίο του Εμμ. Γκράτσι «Η αρχή του τέλους» Εκδόσεων «ΕΣΤΙΑΣ», να μάθουμε από πρώτο χέρι τι έγινε «εκείνη τη νύχτα»; Πρέπει να ρωτήσουμε τον κ. Γλέζο;
    γ. Τη πράγματι ηρωική πράξη του Μ. Γλέζου, αλλά και του «συντρόφου του», όπως αναφέρει ο κ. Παναγιώτου (να του θυμίσω ότι λέγεται Λάκης Σάντας, διότι πειέργως όλοι ξεχνούν το όνομά του), περιγράφει θαυμάσια ο Δημήτρης Ψαθάς στο βιβλίο του «Αντίσταση». Κάτι θα δούμε κι’ εκεί. Κάτι που έχει επιμελώς αποκρυβεί. (Ε, δεν θα σας τα πω και όλα εγώ…). Και κάτι τελευταίο. Μήπως στο όλο σκηνικό, πρωτεύοντα ρόλο έπαιξε και μια γυναίκα, η οποία όμως δεν αναφέρεται πουθενά. Περίεργο δεν είναι; Ίσως γιατί μετά δεν έγινε μέλος του ΚΚΕ…

  5. Ο/Η Γεωργιος Παναγιωτου λέει:

    Ευχαριστω το.κ Παριση που μας δινει ευκαιρεια για διαλογο και εχει τη δυνατοτητα να μαθαινει οτι υπαρχουν και αλλες αποψεις για το θεμα.
    Καποιες διευκρινισεις….Αγωνια θεωρησα το γοργον της απαντησης σας στο σχολιο του Μ.Γλεζου.
    «Πρωί-πρωί,…. ακούω στο ραδιόφωνο τον Μανώλη Γλέζο…….Δεν άντεξα ….. Έτρεξα στον υπολογιστή μου» κλπ.
    Καθε σοβαρος μελετητης της ιστοριας (χωρις να κανω υπαινιγμο στο προσωπο σας, το οποιο δε γνωριζω αλλωστε),οφειλει να λαμβανει τις πηγες του απο διαφορετικης ιδεολογιας,πολιτικης σκεψης,ιδιοσυγκρασιας κλπ ιστορικους ,μετα να συνθετει και ει δυνατον να εκφραζει αποψη.
    Τελος , αναφερομενος και στο σχολιο του κ.Σ.Λαζοπουλου (που οποιου την εκταση τον συγχρωτισμο τοσων γεγονοτων και την προσπαθεια δραματοποιησης τους δε κατανοοω – στη συγκεκριμενη στιγμη) , εγω δεν εκανα κριτικη στο Μεταξα του οποιου σαφεστατα η πολιτικη ηταν η σωστη στη συγκεκριμενη στιγμη , οπως και ο αγωνας του Ελληνικου λαου (η εστω του μεγαλυτερου μερους του ,εξαιρουμενων των «γνωστων-αγνωστων» που συνεργαστηκαν ενεργα με το κατακτητη η «εποιησαν την νησσαν» )στα μετεπειτα χρονια οπου με αυτοθυσια ,θαρρος ηρωισμο ,τολμη και πατριωτισμο, καταφερε να γινει το συμβολο της αντιστασης κατα του φασισμου σε ολη την Ευρωπη.
    Και ο Μ.Γλεζος τη συγκεκριμενη στιγμη εγινε το ΣΥΜΒΟΛΟ των παραπανω, ανεξαρτητα αν συμφωνει καποιος με τη μετεπειτα πολιτικη του πορεια.
    Φυσικα και υπηρχαν και θα υπαρχουν ανθρωποι οι οποιοι με τις πραξεις τους και την επιδειξη ηρωισμου ,δειχνουν διαχρονικα οτι ο Ελληνικος λαος δεν υποκυπτει,σκεφτεται και δρα σε καθε ειδους κατακτησεις,καταπιεσεις και περιορισμους της ελευθεριας του!

  6. Ο/Η Savvas Lazopoulos λέει:

    Στον Α’ΠΠ οι Βούλγαροι εισήλθαν στην Θράκη, από την περιοχή του Ρούπελ, σχεδόν χωρίς αντίσταση. Οι Γερμανοί και πάλιν ήταν σύμμαχοι των Βουλγάρων…Η Ελληνική Κυβέρνηση διχασμένη τότε, ήταν ανίκανη να αποφασίσει το Εθνικά επιβαλλόμενο καθήκον,να επιλέξει συμμαχική πλευρά αγώνα, και κατέληξε να ευτελίζεται. Η Ελλάδα απέκτησε 2 Κυβερνήσεις! Μόνον ο κκ Ελευθ. Βενιζέλος είχε την πρόνοια να αποφασίζει και να μεγαλουργεί επεκτείνοντας στα ιστορικά της,τα γεωγραφικά σύνορα, την Πατρίδα μας, όπως επραξε και στους Βαλκανικούς Πολέμους. Ουδείς μπορεί να προβλέψει, τις καταστρεπτικές συνέπειες ενός ΝΑΙ από τον Ιωάννη Μεταξά, στο τελεσίγραφο της Ιταλίας του Μουσολίνι. Αδυνατώ επίσης να κατανοήσω την έμμονή και αγωνία ορισμένων, και την αρνητική προδιάθεση τους προς τον κκ Ιωάννη Μεταξά. Δεν αναφέρουν ούτε και καταγράφουν κριτικές σε λοιπούς επώνυμους, προγενέστερους ή και μεταγενέστερυς, που με ανιστόρητες θέσεις κα επιλογές οδήγησαν την χώρα σε έναν εμφύλιο, που όμοιο της δεν είχε ζήσει από Ανεξαρτησίας της. Ίσως, με επιφύλαξη, να επιχαίρουν με την καταστρεπτική μανία αυτής της διχαστικής επιλογής. Λησμονούν, επιλεκτικά, αποφάσεις άλλων χωρών με απολυταρχικές κυβερνήσεις και ολοκληρωτικά καθεστώτα, που άλλες μεν παραδίδονταν (πχ Δανία-Βασιλεία και γονάτιζαν στα γερμανικά στρατεύματα, άλλες δε αμύνονταν λυσσωδώς για την αξιοπρέπεια της Πατρίδας τους (πχ Ρωσσία-Στάλιν). Αδυνατώ επίσης να κατανοήσω, την αιτιολόγηση της μνημόνευσης της «ηρωικής» πράξης του κκ Μανώλη Γλέζου έναντι της γενναίας (απαγόρευση?) επιλογής του ΟΧΙ από το κκ Ιων. Μεταξά. Λησμονούν και την αποσιώπηση του ηρωικού θανάτου του Ευζώνου Φρουρού της Ελληνικής Σημαίας στην Ακρόπολη. Ορσμένοι σύγχρονοι Έλληνες, δυστυχώς, δυσκολεύονται να κατανοήσουν ότι «Ήρωας» θεωρείται αυτός που προσφέρει στην Πατρίδα, ότι πολιτιμώτερο διαθέτει: την Ζωή του… Οι λοιποί, απλά, προσπαθούμε, αλλά με άλλο τρόπο. Κατά συνέπεια, δεν είμεθα ούτε θα γίνομε Ήρωες. Το δικαίωμα του να «διατυπώνω άποψη», δεν αποτελεί θεμελιακό προνόμιο ορισμένων, που σε δεδομένη στιγμή έπραξαν κάτι τολμηρό και επιβραβεύθηκαν. Υπήρξαν εκατοντάδες ανώνυμοι που έπραξαν τα όμοια και παρέμειναν λησμονημένοι…Τί Κρίμα να τους λησμονούμε έναντι ενός άλλου, επειδή προσωπικά τον θεωρούμε Μεγάλο! Παράλληλα απαξιούνται σε χείριστο βαθμό, όσοι, επώνυμοι, τους αναγράφουν μνημονεύοντας τα ιστορικά γεγονότα της εποχής του Β’ΠΠ για την Ελλάδα (κκ. Δεσποτόπουλος, Κανελλόπουλος.) Τα γεγονότα και, οι μετέπειτα συνέπειες, είναι αδιάψευστοι μάρτυρες της ορθής επιλογής ή του ολέθριου σφάλματος τους. Κλείνω με ένα ερώτημα στο συννημένο σε εισαγωγικά που παραθέτω: Πώς χαρακτηρίζεται αυτήν την μητέρα κύριε Γεω. Παναγιώτου? Το παιδί της? (έναντι της ενεργείας του κκ Μ.Γλέζου). «Πρός Πρωθυπουργόν Κυβερνήσεως κ. Κορυζή Αλέξανδρο. Ο υιός μου Ευάγγελος Ιω. Ιωαννίδης, έπεσε κατά τις επιχειρήσεις της Κλεισούρας. Παρήγγειλα εις τους τέσερας ήδη υπηρετούντες υιούς μου (ονοματίζονται)να εκδικηθώσιν τον θάνατον του αδελφού των. Κρατώ εν εφερεία τους άλλους τέσσερας (ονοματίζονται)κλάσεως 1917 και νεωτέρων. Παρακαλώ κληθώσιν ονομαστικώς και ούτοι, εις πάσαν περίστασιν ανάγκης της Πατρίδος,ή τυχόν απωλείας ετέρου τέκνου μου προς εκδίκησιν εχθρού. Ύστατον επιφώνημα θέλει είναι:ΖΗΤΩ Η ΠΑΤΡΙΣ. Ελένη Ιω. Ιωαννίδου. Κυπαρισσία, 2 Φεβ 1941.» Το μεγαλείο των μέχρι τούδε ανωνύμων…που αγνοείται, θυμούμενοι όμως τον κκ Γλέζον.
    Ο κκ Μεταξάς δικαιώθηκε, οι κκ. Χίτλερ-Μουσολίνι καταδικάσθηκαν. Ευχαριστώ. Σάββας Λαζόπουλος

  7. Ο/Η ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΤΡΟΜΠΟΥΚΗΣ λέει:

    Συγχαρητηρια αγαπητέ Στρατηγέ Γιάννη Παρίση.Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου.
    Συμπληρωματικά παραθέτω αυτό που είπε, μιλώντας για το θέμα της σημερινής κρίσης, (στις 9 Αυγ.2010) ο μεγάλος Μίκης Θεοδωράκης: «Θα ΄θελα εδώ να υπενθυμίσω ότι ο Ιταλός πρεσβευτής στις 28 Οκτωβρίου του 1940 ζήτησε από τον Ιωάννη Μεταξά την άδεια να χρησιμοποιήσουν οι Ιταλοί ορισμένα λιμάνια και αεροδρόμια. Και εκείνος είπε ΟΧΙ εκφράζοντας τη θέληση ολόκληρου του ελληνικού λαού. Δεν δήλωσε για να γλιτώσω τη χώρα από την καταστροφή ενός ενδεχομένου πολέμου παραχώρησα ένα μέρος της εθνικής μας ακεραιότητας. Και ρωτώ: συγκριτικά ποια παραχώρηση είναι πιο σημαντική για την ανεξαρτησία ενός λαού; Ο έλεγχος 2-3 λιμανιών ή η καθολική υποταγή της οικονομίας; Με άλλα λόγια ποια θα ήταν βαρύτερη μορφή ξένης κατοχής; Η πρώτη ή η δεύτερη;»
    Το ΟΧΙ που είπε ο Μεταξάς στις 28 Οκτωβρίου του 1940, κόστισε στην Ελληνική κοινωνία τα μύρια όσα βάσανα. Πόλεμο, δηλαδή το τέλειο κακό, με εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες ορφανεμένες από γιούς, αδερφούς και συζύγους, πείνα, πλήρη καταρράκωση κάθε ανθρώπινου και πολιτικού δικαιώματος, απώλεια της αξίας κάθε κινητού ή ακίνητου υλικού, απώλεια και προσβολή της κάθε Ελευθερίας.
    Ακούσατε ποτέ κάποιον Έλληνα να κατηγορήσει τον Μεταξά για το ΟΧΙ που είπε; Όχι μόνο δεν έχει κατηγορηθεί γι’ αυτό το ΟΧΙ, από κανέναν Έλληνα και Ελληνίδα (από αυτές τις ίδιες που μαυροφόρεσαν όλη τους τη ζωή, για τον χαμένο ή σακατεμένο άντρα ή παιδί τους), αλλά συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο: Όλες οι πολιτικές παρατάξεις, θέλησαν τότε να οικειοποιηθούν αυτό το ΟΧΙ, αυτή την καταστροφή!

  8. Ο/Η Γιωργος Παναγιωτου λέει:

    Προς κ.Παριση
    Ενα μικρο σχολιο στο κειμενο σας περι «Εθνικης Ιστοριας και Πολιτικης Εμπαθειας».

    Καταλαβαινω την αγωνια σας να υπερασπιστειτε το Μεταξα ,αλλα να χρησιμοποιειτε τετοιους απαξιωτικους χαρακτηρισμους στο Μ.Γλεζο εναν ανθρωπο που συμβολικα εστω, (μαζι με το συντροφο του)πραγματοποιησε μια ηρωικη πραξη που εδωσε το παραδειγμα ανδρειας και ηρωισμου σε ολοκληρη τη ευρωπη, ειναι τουλαχιστον ατυχες και δε συναδει με τους τιτλους σας.

    Εκτος των αλλων ο Μ.Γλεζος εζησε απο παρα πολυ κοντα τα γεγονοτα της αναφερομενης εποχης και εχει δικαιωμα να διατυπωνει τις αποψεις του , ενω οι αναφερομενοι Π.Κανελλοπουλος και κ.Δεσποτοπουλος μονο θεωρητικα, εκ του μακροθεν η εστω πνευματικα εχουν σχεση με τα γεγονοτα της εποχης (χωρις να παραγνωριζω την αξια τους στο τομεα τους).

    Και κατι τελευταιο . Η ιστορια του Μεσοπολεμου και του ΒΠΠ ,ΔΕΝ εχει ακομα γραφτει!!

    Με εκτιμηση

    Γ.Παναγιωτου

    • Ο/Η parisis λέει:

      Ευχαριστώ για το σχόλιο. Δίδεται η δυνατότητα να μαθαίνουμε τι απόψεις υπάρχουν για κάθε θέμα. Όμως που είδατε «την αγωνία μου…» τη στιγμή μάλιστα που λόγω χώρου και χρόνου δεν έκανα καμία αναφορά σε γεγονότα, ιστορικές αναλύσεις κλπ. Παρέπεμψα απλά σε υψηλού κύρους προσωπικότητες (κάθε άλλο παρά φιλικά διακείμενους προς τον Μεταξά – θα συμφωνείτε πιστεύω). Αν δεν σας καλύπτουν αυτοί, ελπίζω να εκτιμάτε τον Μίκη Θεοδωράκη.
      Να είστε καλά

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s